مادری را دیدم، دست فرزند همی گرفته و گام به سوی مدرسه بر می داشت . در هر قدمی که بر می داشت، به فرزند همی می گفت: دلبندم، جان و دل به معلم بسپار تا آن شوی که ما می خواهیم!!، دیدی دوش نمی دانستی مشق شبت چیست؟ دیدی پدر و من نگران خوابیدیم. فرزند که به پای مادر می دوید!!، گفت: جان مادر مشق نداد. مادر نهیب آمد، نمی شود. فرزند قسم می خورد که دیروز مشق نداد. مادر دست او محکم کشید  و گفت : زبانت را به قیامت از حلقت در آورند چون بیهوده قسم خوردی و...

 با خود گفتم: آرزوهای عملی نشده و نیازهای فرو مانده در گذشته والدین بی رحمانه زندگی کودکانه بچه ها را تخریب می کند. تو اینجور فکرها بودم  که یادم آمد، بین تربیت کردن و اهلی بارآوردن و رام کردن فرق است.!!  تربیت کردن یعنی آماده کردن افراد برای زندگی و زندگی یعنی حل مساله، این از معلمان بر می آید و بس . روز شما مبارک.